Φαινομενολογική Ψυχολογία

Τον τελευταίο καιρό έχω λάβει για να κοιτάζει στον τοίχο για τις εκτεταμένες χρονικές περιόδους, οι οποίες θα πρέπει να σημαίνει βρίσκω αυτόν τον τρόπο ευχάριστο, ή χρησιμότητας-προώθησης.   Δεν έχουν γίνει παραλυσίας, ή υπόκειται σε μια διαταραχή της διάθεσης.   Επίσης, δεν είμαι διατεθειμένη να υιοθετήσει νέους-ηλικίας ή ψευδο-βουδιστές χαρακτηρισμούς, όπως, "διαλογισμός", "συμψηφισμό κεφάλι μου», «πηγαίνοντας σε σπηλιά το πνεύμα μου," ή παρόμοιες locutions.   Στην πραγματικότητα, η διαδικασία είναι πολύ απλή: μπορώ να συμπιέσει την εμπειρία του χώρου, καθώς και την εμπειρία της χρονικότητας.

Διάστημα, επειδή αντιλαμβάνονται συρρικνώνεται ορίζοντα κάποιου δραματικά.   Όλα τα βλέπει, είναι τοίχος.   Ένα κεφάλι έχει ένα περιορισμένο φάσμα αξονική κίνηση, δεδομένου ότι κούρνιες στην κορυφή του λαιμού του.   Αλλά όταν κάποιος βγάζει, βλέπει κανείς τοίχο.   Ακόμη και περιφερική όραση αποκαλύπτει τίποτα, αλλά τοίχο.   Για κάποιους, αυτή η συστολή του χώρου θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα αίσθημα κλειστοφοβίας.   Αμφιβάλλω θα μπορούσα να acclimate στη ζωή μοναχού κελί, όπως και εκείνους που βρίσκονται στο Εκκλησία του Αγίου Μάρκου στη Φλωρεντία, Ιταλία (καλά, ίσως αυτό θα είναι εντάξει, ιδιαίτερα δεδομένου ότι κάθε περιέχει ένα εξαιρετικό πίνακα ζωγραφικής του Fra Angelico).   Αλλά αυτό είναι κλειστό χώρο, ενώ ο χώρος που περιγράφω είναι ανοικτό, εφόσον είναι εφικτό, στις τρεις πλευρές.

Ο χρόνος, διότι χρονικότητα γίνεται ελαστική.   Στιγμές είναι κατάφωρα διαστέλλεται.   Μπορούν είτε να γίνουν μικρότερα, ή περισσότερο.   Αν και δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος για δύο, θα πρέπει να έχει να κάνει με τον προσανατολισμό του ατόμου προς το χώρο.   Κανείς δεν "επικεντρωθεί στην, αισθητηριακές συσκευή" ή εκ προθέσεως προσανατολιστούν προς την κατεύθυνση του ατόμου, τον τοίχο.   Αντιθέτως, γίνεται μια μουαρέ μοτίβο της μετατόπισης εικόνων και αντιληπτικές υφές.   Έρχονται για να αποκτήσουν μια πολυποίκιλη δική τους ζωή.   Ως ένα από το πράττει, τις αισθήσεις του ατόμου να γίνει ακόμη πιο έντονη.   Για να παραφράσω τον Simon και Garfunkel (1966), ένας έρχεται να ακούσουν το "Sounds of Silence".

Όλοι μας, είναι διάσπαρτα στο χρόνο.   Η ζωή φαίνεται να είναι μια σειρά από «nows,"   και σκεφτόμαστε τους εαυτούς μας ως ζωντανά στιγμή προς στιγμή, τουλάχιστον, όταν παίρνουμε το χρόνο να το πράξει.   Δεδομένου ότι ο Αριστοτέλης, οι φιλόσοφοι και ψυχολόγοι παλέψουμε με το πρόβλημα της συνέχειας - δηλαδή, πώς σύνδεση ενός «προσωπικότητα» ή το «εαυτό» σε αυτή τη σειρά των συνθηκών διαβίωσης, streaming στιγμιαία.   Χωρίς αυτό, είμαστε, ή φαίνεται να είναι, αποκομμένη από τον κόσμο.

Στη Φαινομενολογία του χρόνου συνείδηση Εσωτερική (1905), Edmund Husserl υποστήριξε την καρτεσιανή άποψη ότι υπάρχει πραγματικά τίποτα περισσότερο σε αυτό, από ό, τι αυτό πορεία προς τα εμπρός της διαδοχής.   Κάθε στιγμή ενσωματώνει τις πτυχές του προκατόχου του, εμφανίζεται, και στη συνέχεια η ίδια τα έργα στο μέλλον.   Εμείς διατηρούν ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά του προηγούμενου στιγμή, στη συνέχεια, τις εμπειρίες της, όπως η τρέχουσα χρονική στιγμή, τότε προβλέψει το επόμενο.   Αυτή η σειρά των σύγχρονων στιγμές είναι προσιτό και σε εμάς, όπως μόνο εμείς αντικατοπτρίζει την εμπειρία μας από εσωτερικό του χρόνου.

Στο Είναι και χρόνος (1927), ο Martin Heidegger κριτικές του Husserlian άποψη, και παρέχει μια πιο πειστική λογαριασμό.   Heidegger διακρίνει Καρτεσιανό χώρο / χρόνο και η υπαρξιακή χώρου / χρόνου.   Οι πρώτοι είναι αυτό που όντως υπάρχουν στον κόσμο.   Οι τελευταίοι περιλαμβάνουν το πλαίσιο γύρω από την οποία δομών είναι ένα ζωή κάποιου.   Heidegger, δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το πρώτο.   Έχει, ωστόσο, ανησυχούν πολύ με το τελευταίο.

Σύμφωνα με Heidegger, είναι λάθος να σκεφτούμε υπαρξιακής χρόνο ως μια γραμμική σειρά της στιγμιαίας στιγμές, που συμβαίνουν ένα δικαίωμα μετά την άλλη.   Αυτό είναι ένα σύνηθες ή αφελή άποψη για το πώς πάροδο του χρόνου.   Heidegger κλήσεις αυτό bewegung, ή την κίνηση των διαδικασιών (και τα πράγματα που εμπλέκονται με αυτούς) σε καρτεσιανές χρόνο.   Bewegung περιγράφει όταν ο ένας όσον αφορά ένα αντικείμενο ως τέτοιο, στην προκειμένη-at-χέρι.   Για να την αντικαταστήσει, Heidegger προσφέρει έναν απολογισμό για το τι αποκαλεί bewegtheit, ή την κινητική κίνηση της δραστηριότητας, σε υπαρξιακό χρόνο.   Bewegtheit είναι η μετακίνηση της συμμετοχής, της engagée, της ίδιας της ζωής.  

Κατανόηση, για παράδειγμα, δεν είναι μια σειρά από ξεχωριστά, χρονικά μεμονωμένα συμβάντα.   Μάλλον, είναι δομημένη γύρω από την έναρξη και ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων, όπως: μαζεύοντας το σφυρί? Πιάσει θήκη του? Τοποθετώντας το καρφί? Και οδηγώντας το στο ξύλο με μια σειρά από χτυπήματα.   Κάθε μία από αυτές ενδέχεται να διαρκέσει περισσότερο ή λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο (καρτεσιανό φορά) να ολοκληρώσει.   Η ορθή Περιγραφέας είναι ελαστική, δομημένη με τη φύση της δραστηριότητας που εκτελείται.   Ωστόσο μεγάλο (ή μικρό) μπορεί να είναι, αυτό είναι το σχετικό μέτρο της χρονικότητας - δεν Καρτεσιανό χρόνο.   Χρονικότητα δεν είναι μια σειρά από διαδοχικά γεγονότα, αλλά, υπαρξιακή αυτά.

Ακόμη πιο pervasively, ο χρόνος είναι ένα στάση παίρνει απέναντι δυνατότητες και τις προοπτικές του.   Ένας δραστηριότητες αναλαμβάνει να υλοποιήσει τους στόχους και τους στόχους του.   Ένα ποτέ δεν επιτυγχάνει τους πραγματικότητα, αντιληπτή ως ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.   Για παράδειγμα, μια αισθητική έργο ενός καλλιτέχνη μπορεί να είναι μια απτή πράγμα.   Ωστόσο, για τον καλλιτέχνη, είναι η διαδικασία της αυτο-έκφρασης που είναι σημαντικό.   Ως μία από συμμετέχει σε αυτά τα είδη των μη βάσει αποτελεσμάτων, αλλά παρ 'όλα αυτά, οι εύστοχες ενέργειες, η εμπειρία του χρόνου γίνονται όλο και λιγότερο συστηματοποιημένες.  

Το καλύτερο λογοτεχνικό παράδειγμα που ξέρω είναι Joyce Οδυσσέας James (1922).   Leopold Bloom, Molly Bloom και Στίβεν Δαίδαλος δεν υπάρχουν σε καρτεσιανές χρόνο.   Μάλλον, είναι σταθερά βρίσκεται στην υπαρξιακή του χρόνου, όπως τις σκέψεις τους, γλιστρούν και ανεβαίνουν, αδιάφοροι με τη χρονολογική διαδοχή των στιγμών.   Αν υπήρχε ένας τρόπος για να αναλύσει κανείς ακολουθία των σκέψεων κάθε χρονολογική σειρά, το μετρικό δεν θα Δευτερόλεπτα, πρώτα λεπτά ή ώρες.   Μάλλον, θα είναι μονάδες της συνέχειας.   Δεδομένου ότι κανένας από αυτούς ιδιαίτερα "κάνει" κάτι στο μυθιστόρημα, αυτές οι μονάδες της συνέχειας είναι βαθμονομημένα για τη βηματοδότηση και το ρυθμό των διαδικασιών τους σκέψης associative.   

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η λογοτεχνική Η αρίθμηση του Monte Cristo (1846) από τον Alexandre Dumas.   Γράφει της ωδίνες του Edmond Δάντη και Abbe Faria, δύο τρόφιμοι του περιβόητου Château d'If.   Επίσης, το φιλί Puig Μανουέλ της Γυναίκας Spider (1976).   The Count of Monte Cristo . Οι ρόλοι του Molina και Βαλεντίν στο φιλί της γυναίκας αράχνης είναι πολύ διαφορετικές από εκείνες του Δάντη και σε Faria Η αρίθμηση του Monte Cristo.   Χωρικά και χρονικά, όμως, είναι ταυτόσημες.   Η μεγαλύτερη εκδήλωση στη μέρα τους μπορεί να είναι όταν μια αράχνη διασχίζει τον τοίχο.   Θα αναλυθούν οι αράχνης κάθε κίνηση, την πρόβλεψη στροφές της ανατροπές και, σαν κριτικός επανεξέταση παράσταση μπαλέτου.   Θα προσεκτικά την τάση να την αράχνη και την ιστοσελίδα της, γνωρίζοντας ότι είναι μια βασική πηγή επαφή με τον κόσμο.  

Αυτό είναι πιο κοντά στην αίσθηση που προσπαθώ να περιγράψω.   Η αράχνη δεν «υποστηρίζουμε," ή "σημαίνει" τίποτα στην ψυχή του κρατουμένου.   Δεν είναι η «προβολή» του κάποιου είδους «κατασταλεί ένστικτο», που προέρχονται από το τμήμα "id", αλλά διαμεσολαβείται από το «εγώ».   Επίσης, δεν αναλαμβάνει οποιαδήποτε ανθρωπόμορφου χαρακτηριστικά.   Μάλλον, είναι καθαρά φαινομενολογική δεδομένων, με την οποία ο κατάδικος αλληλεπιδρά προκειμένου να δημιουργηθεί ένα εναλλακτικό κόσμο της φαντασίας.   Ότι η υπαρξιακή κόσμος μοιάζει με το καρτεσιανό κόσμο, ότι έχει χωρικές και χρονικές διαστάσεις.   Κατοικείται από αντικείμενα και ανθρώπους.   Αυτοί οι άνθρωποι αναλαμβάνουν ρόλους και να αναλάβει.   φανταστεί τον κόσμο του κρατουμένου, ακόμη και να έχουν χαλαρά, εφάπτεται συνδέσεις με το καρτεσιανό κόσμο.   Ωστόσο, κατά βάση, είναι δημιούργημα της φαντασίας του κρατουμένου, υποκινούμενη από και δεμένοι με παρεμπίπτοντα συμβάντα, όπως η αράχνη που διέρχονται από τον τοίχο. Όπως Βύρων έγραψε το "Ο Αιχμάλωτος του Chillon" (1816): «Με αραχνών που είχα φιλίας, Και watch'd τους στις συναλλαγές τους σκυθρωπός, είχε δει τα ποντίκια από το παιχνίδι φως του φεγγαριού, Και γιατί να αισθάνομαι λιγότερο από ό, τι;"